Opętany nowicjusz to mroczne i tragiczne stadium upadku wyznawcy Śniącego, będące ostatecznym dowodem na niszczycielski wpływ demona na ludzki umysł. Postać ta reprezentuje grupę dwunastu najwierniejszych sług Cor Kaloma, którzy odrzucili ostrzeżenia o prawdziwej, złowrogiej naturze swojego bóstwa i podążyli za swoim mistrzem do najgłębszych czeluści Świątyni Śniącego. W przeciwieństwie do dawnych towarzyszy z bagien, Opętany nowicjusz nie szuka już oświecenia, lecz pogrąża się w fanatycznym transie, modląc się o przebudzenie arcydemona, który ma rzekomo przynieść światu nową erę. Jego wygląd budzi grozę – krwistoczerwone oczy świadczą o całkowitym oddaniu się mrocznym mocom, a każda próba zbliżenia się Bezimiennego kończy się natychmiastowym, agresywnym atakiem. Z relacji Gor Boby wynika, że Opętany nowicjusz został pobłogosławiony przez nieumarłego szamana Grash-Varrag-Arushata, który przekazał mu cząstkę swojej nekromanckiej potęgi. Dar ten miał zapewnić mu nieśmiertelność, co w praktyce czyni go niemal niepokonanym przeciwnikiem. Jest on całkowicie niewrażliwy na tradycyjną broń białą oraz dystansową, a jego ciało wykazuje ogromną odporność na standardowy ogień i większość zaklęć magii runicznej. Jedynym sposobem na powstrzymanie tego fanatyka jest użycie potęgi równej mocy demona – potężnych, w pełni naładowanych ataków ogniowych (takich jak Ognista Burza) lub artefaktów najwyższego rzędu, do których należą starożytny miecz Uriziel, pozyskana z niego runa fali śmierci lub tchnienie śmierci, pochodzące z laski samego szamana. Historia Opętanego nowicjusza kończy się gwałtownie w komnacie Śniącego. Ginie on z ręki Bezimiennego podczas desperackiej próby przerwania rytuału Cor Kaloma lub zostaje pogrzebany pod gruzami zawalającej się świątyni w momencie wygnania demona z tego świata. Jest on symbolem ostatecznego zatracenia i ceny, jaką przychodzi zapłacić za ślepe podążanie za fałszywym prorokiem w mrokach Górniczej Doliny.