Bronko to wyjątkowo leniwy, bezczelny i arogancki parobek, którego Bezimienny spotyka na włościach skąpego Sekoba. Zamiast zajmować się ciężką pracą w polu jak reszta uczciwych rolników, takich jak chociażby Babera, Bronko mianował się samozwańczym strażnikiem okolicznych ścieżek i zuchwale próbuje wymuszać drobną opłatę w postaci pięciu sztuk złota od każdego przechodzącego podróżnego. Ten krzepki oszust terroryzuje innych pracowników i unika obowiązków, zgrywając groźnego wojownika, na co z rosnącą frustracją i bezsilnością patrzy młody syn gospodarza, Till. Zdesperowany chłopak chętnie płaci głównemu bohaterowi, by ten ostatecznie utarł nosa lokalnemu tyranowi. Gracz może rozwiązać ten problem za pomocą sprytu, na przykład grożąc mu powołaniem się na znajomości wśród najemników, jednak zdecydowanie najbardziej satysfakcjonującym i najprostszym sposobem jest wyciągnięcie broni i spuszczenie Bronkowi solidnego, wychowawczego łomotu. Po dotkliwej porażce ten rzekomy twardziel błyskawicznie traci cały swój rezon, pokornie przeprasza, ze strachem tytułuje bohatera „szefem” i wreszcie chwyta za motykę, potulnie wracając do przymusowej, ciężkiej pracy w polu, co przywraca długo wyczekiwany spokój na całej farmie.