Gorn to potężny, niezwykle umięśniony wojownik o ciemnej skórze, walczący z brutalną siłą za pomocą dwuręcznych toporów. Jest jednym z najbliższych i najbardziej lojalnych przyjaciół Bezimiennego, poznanym jeszcze w czasach istnienia Magicznej Bariery, gdzie działał jako wpływowy członek Nowego Obozu. Gorn to postać stworzona do walki – uwielbia bitewną rąbankę, nienawidzi stagnacji i odczuwa wręcz fizyczny wstręt do dyscypliny narzucanej przez magów czy paladynów. Jest porywczy i często działa zanim pomyśli, ale zawsze można liczyć na jego pomoc w najtrudniejszych sytuacjach.

W Gothic II jego historia początkowo układa się wyjątkowo pechowo. Po upadku Bariery i późniejszej inwazji orków Gorn nie zamierzał uciekać z doliny bez walki. Niestety, w wyniku niefortunnych wydarzeń został złapany przez paladynów i zamknięty w lochach obleganego zamku pod zarzutem buntu i kradzieży (o czym pisałem przy okazji paladyna Gerolda). Jego uwolnienie w drugim rozdziale to ważne, wieloetapowe zadanie. Wymaga zebrania potężnej sumy 1000 sztuk złota na kaucję, co Bezimienny może sfinansować, sięgając po oszczędności samego Gorna (ukryte w skórzanym mieszku w zrujnowanej chacie nieopodal obozu Dextera na południu).

Gdy tylko Gorn odzyskuje wolność, natychmiast wraca do tego, co kocha najbardziej – bicia orków i pancerzy. Niedługo potem wyrusza na południe, by dołączyć do swoich dawnych braci broni – najemników pod dowództwem generała Lee, stacjonujących na farmie Onara. Pod koniec gry Gorn chętnie dołącza do załogi statku wyruszającej na wyspę Irdorath, gdzie podczas ostatecznej bitwy stanowi trzon uderzeniowy drużyny. Jego postać to archetyp lojalnego osiłka, dla którego honor i przyjaźń znaczą więcej niż całe złoto Khorinis.